اونی نشو که اون میخواد. اونی باش که اون اونجوری بشه که میخواد

یه موقعی با خودم فکر میکردم چقدر جذاب میتونه باشه اگه اونقدر مستقل باشم که همه ی تصمیم هامو خودمو بگیرم و هرکاری خودم تشخیص میدم خوبه بتونم انجام بدم

یه طوری زندگیم چرخید که به آرزوم رسیدم..

اما دنیا هیچوقت شبیه ایده آل هات نیست

و آرزوها معمولا از دور قشنگن

شبیه سراب

البته سراب توصیف کردنش اغراق آمیزه

بخوام به سبک خودم مثال بزنم میشه گفت شبیه اینه که چشات ضعیف باشه و صورت خوش ترکیب رو از دور ببینی

و وقتی میاد نزدیک تازه نقایص ریز صورتش رو درک میکنی

مثلا یه زخم روی گونش

تا چشات ضعیف نباشه نمیتونی بفهمی حرفمو

و خب من چشام ضعیفه

اما عینک نمیزنم

آدما بی عینک خوشگلترن

هان

داشتم از استقلال حرف میزدم

من به آرزوم رسیدم

ولی حالا وحشت زدم

حالا به جای احساس راحتی کردن نمیدونم باید چیکار کنم

میدونی

گاهی لازمه کسی بهت دستور بده تا بتونی یه بهونه به ذهنت بدی که فکر نکنه و تموم جوانب رو نسنجه و از آشفتگی اون همه محاسبات سود و ضرر یه رفتاری در بیاد

تازه تهشم اگه بد شد تقصیر رو بندازی گردن اونی که بهت اون دستور رو داده

اصلا تقصیر بقیه تصمیم های اشتباهاتم بندازی گردن اون

دلم نمیخواد این همه مستقل بودن رو دیگه

اما یه مسئله ای هست

اونم اینکه بعید میدونم بعد از این مدت زندگی کردن توی این سطح از استقلال بتونم دیگه از کسی دستور بپذیرم..

ف مثل فاطیما......