وارم :)

به دور و برم نگاه میکنم و میبینم هنوز هیچی ندارم

هیچی بهتر نشده

سرمو بلند میکنم که گله کنم

یهو قلبمو میگیری توی دستات

بندایی که دورش پیچیدمو و به خاطر نابلدیم گره کور زدمو یکی یکی باز میکنی

پاره نمیکنیشون

باز میکنی

اصلا تو اشاره میکنی و خودشون باز میشن

و من توی یه بهت فرو رفتم

و با خودم فکر میکنم چرا نه؟

چرا تا حالا بهت اعتماد نداشتم؟

چرا دستای حمایتگرتو ندیدم؟

چرا سعی کردم قلبمو به هرچی که دیدم گره بزنم؟

آغوش گرم و آرامش بخشت اجازه ی ورود هیچ چرای دیگه ای رو نمیده

بذار فقط یه سوال دیگه بپرسم

تو واقعا منو کنار گذاشتی برای خودت؟